System zaufania społecznego w Chinach. Skąd wziął się mit jednej punktacji dla każdego obywatela?

Przez lata system zaufania społecznego w Chinach, znany szerzej jako Social Credit System, przedstawiano na Zachodzie jako ogromny system punktowy, w którym każdy obywatel otrzymuje ocenę wpływającą na możliwość podróżowania, uzyskania kredytu, wysłania dziecka do dobrej szkoły czy wynajęcia hotelu. Taki obraz głęboko zakorzenił się w debacie publicznej. Nie odpowiada on jednak temu, jak system został opisany w chińskich dokumentach ani jak funkcjonuje w praktyce. Nie istnieje jedna ogólnokrajowa „społeczna punktacja” przyznawana wszystkim Chińczykom.

Brzmi to jak scenariusz dystopijnego filmu science fiction, w którym państwo stale obserwuje każdego obywatela, rejestruje jego zachowanie, a następnie przelicza je na liczbę punktów. Dobre zachowanie zwiększa wynik, złe go obniża. Kto zgromadzi odpowiednio dużo punktów, otrzymuje przywileje, natomiast niski wynik może uniemożliwić kupienie biletu lotniczego, otrzymanie kredytu czy skorzystanie z określonych usług.

Przez wiele lat właśnie taki obraz dominował w licznych zachodnich materiałach o chińskim Social Credit System. Pojawiały się określenia „orwellowskie społeczeństwo” i „cyfrowa dyktatura”, a system łączono z rozwojem sztucznej inteligencji, rozpoznawania twarzy, wielkich zbiorów danych i monitoringu wizyjnego. Stopniowo powstało wrażenie, że wszystkie te technologie są częściami jednego scentralizowanego mechanizmu wystawiającego każdemu Chińczykowi osobistą ocenę.

W tym obrazie było jednak więcej medialnego skrótu niż rzeczywistej konstrukcji systemu. Lokalne programy pilotażowe przedstawiano jako politykę całego państwa, prywatne systemy oceny klientów firm technologicznych mieszano z rozwiązaniami administracji publicznej, a sądowe mechanizmy egzekwowania wyroków opisywano jako konsekwencję obniżenia „social credit score”. Kolejne publikacje zaczęły odwoływać się do wcześniejszych materiałów, przez co granica między dokumentem źródłowym, interpretacją i utrwalonym wyobrażeniem stawała się coraz mniej widoczna.

Chiny od lat rozwijają cyfrowe narzędzia administracji oraz wymianę informacji między instytucjami. Social Credit System jest jednym z elementów tego procesu, ale jego funkcjonowanie zasadniczo różni się od rozpowszechnionego obrazu jednej punktacji sterującej życiem 1,4 mld ludzi. Oficjalne dokumenty pokazują rozbudowaną sieć rejestrów administracyjnych, informacji gospodarczych, mechanizmów regulacyjnych oraz narzędzi służących egzekwowaniu określonych obowiązków prawnych.

Nie ma jednego krajowego wyniku, według którego szeregowani byliby wszyscy obywatele. Aby zrozumieć, skąd wziął się Social Credit System i do czego został zaprojektowany, trzeba więc cofnąć się znacznie wcześniej niż do współczesnej epoki sztucznej inteligencji i kamer.

Dlaczego Chiny zaczęły budować Social Credit System?

Korzenie systemu sięgają przemian gospodarczych rozpoczętych pod koniec lat 70. XX wieku. Wraz z przechodzeniem od gospodarki centralnie planowanej do socjalistycznej gospodarki rynkowej Chiny musiały rozwiązać problem, którego wcześniej nie było na podobną skalę: jak skutecznie regulować rynek złożony z milionów przedsiębiorstw, setek milionów konsumentów i ogromnej liczby lokalnych instytucji, jeżeli informacje o naruszeniach pozostają rozproszone między urzędami.

Rozwój gospodarczy lat 80., 90. i pierwszej dekady XXI wieku przyniósł gwałtowny wzrost prywatnej przedsiębiorczości, handlu zagranicznego i inwestycji. Towarzyszyły mu jednak również problemy charakterystyczne dla szybko rozwijającego się rynku: oszustwa podatkowe, niewykonywanie umów, podrabianie produktów, naruszenia przepisów środowiskowych, problemy z bezpieczeństwem żywności czy przedsiębiorstwa ignorujące prawomocne wyroki sądów.

Jedną z podstawowych słabości była fragmentacja informacji. Administracja podatkowa, sądy, służby celne, organy nadzoru rynku, instytucje ochrony środowiska i regulatorzy finansowi korzystali z odrębnych systemów. Firma, która dopuściła się poważnego naruszenia w jednym obszarze, niekoniecznie była automatycznie widoczna dla innych instytucji. W skrajnych przypadkach działalność można było kontynuować pod inną nazwą, podczas gdy informacje o wcześniejszych naruszeniach pozostawały w odrębnych bazach.

Jednym z wydarzeń, które unaoczniły skalę problemu, był skandal z mlekiem w proszku z melaminą w 2008 roku. Dodawanie melaminy w celu sztucznego podwyższania wykazywanej zawartości białka doprowadziło do śmierci dzieci i problemów zdrowotnych u bardzo dużej liczby niemowląt. Sprawa pokazała znaczenie skutecznego nadzoru nad bezpieczeństwem produktów oraz sprawnego przepływu informacji pomiędzy właściwymi organami.

Podobne problemy pojawiały się przy podrabianych lekach, oszustwach podatkowych, naruszeniach przepisów środowiskowych czy przedsiębiorstwach uchylających się od wykonania orzeczeń. Dla chińskich władz wiarygodność oraz wykonywanie zobowiązań stały się jednym z warunków prawidłowego funkcjonowania nowoczesnej gospodarki rynkowej. Jeżeli kontrakt, decyzja administracyjna lub wyrok sądu nie są wykonywane, sam fakt istnienia przepisów nie wystarcza do zapewnienia sprawnego funkcjonowania rynku.

W tym kontekście Rada Państwa opublikowała w czerwcu 2014 roku „Zarys planu budowy systemu kredytu społecznego na lata 2014–2020”. Dokument ten bywał później przedstawiany poza Chinami jako zapowiedź narodowego systemu punktowego dla obywateli. Jego treść koncentrowała się jednak na znacznie szerszym katalogu zagadnień: administracji publicznej, działalności gospodarczej, wykonywaniu umów, jakości produktów, podatkach, bezpieczeństwie żywności, funkcjonowaniu wymiaru sprawiedliwości oraz wymianie informacji pomiędzy instytucjami.

Źródłem części nieporozumień jest również samo tłumaczenie. Chińskie słowo xinyong (信用) może oznaczać kredyt, ale również wiarygodność, rzetelność i dotrzymywanie zobowiązań. Angielskie określenie social credit łatwo więc odczytać jako odpowiednik konsumenckiego „credit score”, choć w języku chińskiej administracji znaczenie tego pojęcia jest znacznie szersze.

Plan z 2014 roku wyróżniał cztery główne obszary budowy wiarygodności: administrację publiczną, działalność gospodarczą, życie społeczne oraz wymiar sprawiedliwości. Szczególnie rozbudowana część dotyczyła rynku i przedsiębiorstw. W gospodarce liczącej dziesiątki milionów podmiotów możliwość sprawdzenia, czy dana firma wcześniej poważnie naruszała przepisy albo nie wykonywała swoich zobowiązań, stała się ważnym elementem regulowania coraz bardziej złożonego rynku.

Rynek i przedsiębiorstwa są jednym z głównych obszarów systemu

Przedsiębiorstwa i funkcjonowanie rynku stanowią jedną z najbardziej rozbudowanych części Social Credit System. Wynika to z praktycznych potrzeb administracji. Chiny mają ogromny rynek obejmujący małe firmy rodzinne, wielkie przedsiębiorstwa państwowe, prywatne koncerny oraz zagraniczne korporacje. Produkują one żywność, lekarstwa, samochody, baterie, elektronikę, chemikalia i tysiące innych produktów. Regulowanie tak rozbudowanego rynku wymaga nie tylko pracy inspektorów, lecz także sprawnego przepływu informacji pomiędzy właściwymi instytucjami.

Jeżeli przedsiębiorstwo wielokrotnie narusza przepisy środowiskowe, posługuje się fałszywymi dokumentami podatkowymi albo odmawia wykonania prawomocnego orzeczenia, informacja o tym może być dostępna również dla innych właściwych organów. System nie zastępuje prawa odrębnym zestawem punktów. Ma przede wszystkim poprawiać stosowanie istniejących przepisów i ograniczać sytuacje, w których wcześniejsze naruszenia pozostają niewidoczne z powodu rozproszenia danych między instytucjami.

Jednym z wykorzystywanych rozwiązań jest nadzór klasyfikowany według rodzaju działalności i poziomu ryzyka. Podmiot, który przez długi czas prawidłowo wykonuje swoje obowiązki, może w określonych sektorach wymagać mniejszej intensywności kontroli niż firma wielokrotnie dopuszczająca się poważnych naruszeń. Pozwala to kierować zasoby administracji przede wszystkim tam, gdzie ryzyko problemów jest większe.

Producent naruszający normy bezpieczeństwa żywności może więc zostać objęty ściślejszym nadzorem, podobnie jak zakład powtarzający naruszenia środowiskowe czy przedsiębiorstwo dopuszczające się poważnych oszustw podatkowych. Konsekwencje zależą jednak od rodzaju naruszenia oraz przepisów regulujących daną dziedzinę. Nie istnieje jeden uniwersalny wynik liczbowy, który automatycznie wyznacza status każdej firmy we wszystkich sektorach.

Różne branże podlegają zresztą różnym obowiązkom. W przypadku przedsiębiorstwa farmaceutycznego kluczowe są między innymi przepisy dotyczące jakości, zezwoleń i bezpieczeństwa produktów. W przemyśle chemicznym większe znaczenie mają bezpieczeństwo produkcji i ochrona środowiska, natomiast w sektorze finansowym – przestrzeganie regulacji finansowych oraz zasad przeciwdziałania praniu pieniędzy. Mówienie o jednej „ocenie społecznej firmy” nie oddaje więc sektorowego charakteru tych mechanizmów.

Wytyczne Komitetu Centralnego KPCh i Rady Państwa z marca 2025 roku określają system wiarygodności społecznej jako jedną z podstawowych instytucji gospodarki rynkowej. Dokument akcentuje budowę jednolitego rynku krajowego, utrzymanie uczciwego i uporządkowanego otoczenia konkurencyjnego, ochronę praw podmiotów oraz oparcie środków związanych z wiarygodnością na podstawach prawnych. W marcu 2026 roku Narodowa Komisja Rozwoju i Reform oraz Ludowy Bank Chin przyjęły nowy ogólnokrajowy katalog publicznych informacji związanych z wiarygodnością oraz podstawową listę środków stosowanych wobec poważnych naruszeń. Wskazuje to na dalsze porządkowanie systemu według jednolitych, katalogowych zasad.

Obywatele: konkretne rejestry zamiast jednej punktacji

Najwięcej nieporozumień dotyczy roli zwykłego obywatela. W popularnej wersji opowieści każdy Chińczyk miałby przez całe życie gromadzić lub tracić punkty, a niski wynik automatycznie blokowałby mu możliwość podróżowania, zaciągania kredytów czy korzystania z usług. Taki ogólnokrajowy system punktowy nie istnieje.

Istnieją natomiast rejestry i listy związane z konkretnymi obowiązkami prawnymi. Najbardziej znanym przykładem jest system dotyczący osób, które nie wykonują prawomocnych orzeczeń sądowych mimo możliwości ich wykonania. W języku chińskim używa się określenia shixin beizhixingren (失信被执行人), odnoszącego się do nierzetelnych dłużników objętych postępowaniem egzekucyjnym.

Może chodzić na przykład o osobę, która zgodnie z prawomocnym orzeczeniem powinna zapłacić należność lub wykonać inne zobowiązanie, lecz uchyla się od tego mimo posiadania odpowiednich możliwości. W takiej sytuacji sąd może zastosować ograniczenia dotyczące wysokiej konsumpcji i wydatków niezwiązanych z podstawowymi potrzebami życia lub działalności zawodowej.

Przepisy wymieniają między innymi podróże samolotem, określone klasy pociągów, pobyty w wysokiej klasy hotelach, zakup nieruchomości czy inne formy kosztownej konsumpcji. W katalogu znajduje się także finansowanie nauki dzieci w szkołach prywatnych pobierających wysokie opłaty. Ten ostatni punkt był poza Chinami często przedstawiany jako przykład karania dziecka za „niski social credit score” rodzica.

Najwyższy Sąd Ludowy wyjaśnia jednak, że przepis odnosi się do kosztownych szkół prywatnych jako jednej z form wysokiej konsumpcji. Nie oznacza to utraty przez dziecko prawa do zwykłej edukacji z powodu rzekomego wyniku punktowego rodzica. Jest to środek skierowany wobec osoby uchylającej się od wykonania prawomocnego zobowiązania, mimo że dysponuje możliwościami jego wykonania.

To rozróżnienie jest zasadnicze. Ograniczenie nie wynika z przekroczenia niewidzialnego progu punktowego ani z ogólnej oceny stylu życia. Wynika z określonego postępowania, niewykonania konkretnego obowiązku oraz decyzji właściwego organu lub sądu. Przepisy określają również warunki stosowania takich ograniczeń oraz zasady ich uchylania.

Podobne rozwiązania funkcjonują w innych dziedzinach, między innymi przy określonych poważnych naruszeniach podatkowych, finansowych czy gospodarczych. Nie tworzą one jednak jednego rankingu ludności. Są odrębnymi instrumentami działającymi w konkretnych obszarach prawa i administracji.

Centralne wytyczne z 2025 roku osobno regulują również kwestie dotyczące osób fizycznych. Przewidują tworzenie zgodnych z prawem rejestrów wiarygodności oraz dopuszczają, w określonych warunkach, prowadzenie ocen mogących służyć jako punkt odniesienia przy przyznawaniu zachęt osobom uznanym za wiarygodne. Jednocześnie dokument wprost zabrania włączania do takich ocen informacji niezwiązanych z wiarygodnością oraz danych dotyczących życia prywatnego. Nie ustanawia natomiast jednej narodowej oceny punktowej obywatela.

Lokalne eksperymenty przedstawiane jako system ogólnokrajowy

Skąd zatem wziął się obraz mieszkańca Chin posiadającego konkretną liczbę punktów? Jednym ze źródeł były lokalne programy pilotażowe prowadzone w części miast. Po publikacji planu z 2014 roku władze lokalne testowały różne sposoby zarządzania informacją o wiarygodności. Nie powstał przy tym jeden wzorzec. Poszczególne miasta stosowały własne rozwiązania, dostosowane do lokalnych warunków.

Najczęściej przywoływanym przykładem stało się Rongcheng w prowincji Shandong. Miasto stworzyło lokalny program, w którym mieszkańców można było klasyfikować według określonych kategorii. Znaczenie miały między innymi informacje administracyjne i wykonywanie zobowiązań prawnych, a w niektórych etapach programu korzyści mogły wiązać się również z działaniami społecznymi, takimi jak wolontariat.

Rongcheng zaczęło być jednak w wielu zagranicznych materiałach przedstawiane jako model funkcjonujący w całych Chinach. Było to daleko idące uproszczenie. Program dotyczył konkretnego miasta, był modyfikowany wraz z kolejnymi etapami pilotażu i nie został przekształcony w obowiązującą wszystkich obywateli Chin narodową punktację.

Podobne rozwiązania testowano między innymi w Suzhou, Xiamen i Fuzhou. Programy różniły się kryteriami, przeznaczeniem i zakresem. Część skupiała się przede wszystkim na zachętach oraz ułatwieniach związanych z lokalnymi usługami, inne z czasem modyfikowano albo integrowano z szerszymi rozwiązaniami administracyjnymi.

Z faktu istnienia lokalnego programu punktowego nie wynika więc, że taka sama punktacja obowiązuje mieszkańca Pekinu, Szanghaju, Kantonu i każdej miejscowości w Chinach. Przeniesienie doświadczeń pojedynczych miast na całe państwo stało się jednym z głównych źródeł późniejszego nieporozumienia.

Sesame Credit nie jest państwowym Social Credit System

Jeszcze większe zamieszanie wywołał Zhima Xinyong (芝麻信用), czyli Sesame Credit. System został stworzony przez Ant Group, firmę technologiczną wywodzącą się z ekosystemu Alibaba. Użytkownik mógł otrzymać komercyjną ocenę opartą na danych wykorzystywanych przez platformę, a wynik mógł ułatwiać korzystanie z określonych usług, na przykład wynajmu bez kaucji czy innych produktów oferowanych w komercyjnym ekosystemie.

To właśnie charakterystyczna liczba przypisana użytkownikowi była często pokazywana w zagranicznych reportażach jako dowód na istnienie państwowego „social credit score”. Problem w tym, że Sesame Credit jest produktem komercyjnym. Nie jest narodową punktacją nadawaną obywatelom przez chiński rząd.

Źródłem zamieszania był między innymi rozwój chińskiego rynku informacji kredytowej. Kilka podmiotów prywatnych, w tym firmy związane z Sesame Credit i Tencentem, uczestniczyło w pracach nad rynkowymi rozwiązaniami dotyczącymi informacji kredytowej osób fizycznych. Ostatecznie w 2018 roku powstał Baihang Credit, pierwsza licencjonowana rynkowa instytucja tego rodzaju dla osób fizycznych, działająca pod nadzorem Ludowego Banku Chin i uzupełniająca państwową infrastrukturę informacji finansowej.

Sesame Credit pozostał natomiast produktem komercyjnym Ant Group. Połączenie jego punktowej skali z medialnymi opowieściami o państwowym Social Credit System miało duży wpływ na sposób, w jaki chiński system zaczęto rozumieć poza krajem. Dwa odrębne zjawiska zostały potraktowane jak elementy jednego mechanizmu.

Jak egzekwowanie zobowiązań wygląda w praktyce?

Dobrym przykładem rzeczywistego mechanizmu są ograniczenia dotyczące osób niewykonujących zobowiązań stwierdzonych przez sąd. Jednym z szerzej opisywanych przypadków był Luo Yonghao, założyciel Smartisan Technology. W związku z niewykonanym zobowiązaniem sądowym został objęty ograniczeniem wysokiej konsumpcji. Nie oznaczało to jednak, że jego „społeczna punktacja” spadła poniżej określonego poziomu. Podstawą był konkretny spór dotyczący należności i postępowanie egzekucyjne.

Przypadek ten dobrze pokazuje różnicę między popularnym wyobrażeniem a mechanizmem prawnym. Gdy zobowiązanie objęte sprawą zostaje wykonane albo spełnione zostają przewidziane prawem warunki, ograniczenia mogą zostać uchylone. Mechanizm ma więc służyć wykonaniu konkretnego obowiązku, a nie tworzeniu trwałej etykiety przypisanej człowiekowi niezależnie od późniejszego zachowania.

Zasada ta została dodatkowo uporządkowana na poziomie krajowym. Od 1 kwietnia 2026 roku obowiązują nowe przepisy dotyczące naprawy wiarygodności. Stanowią one wprost, że podmiot ma prawo ubiegać się o naprawę swojego statusu po usunięciu naruszenia i spełnieniu wymaganych warunków, z wyjątkiem sytuacji, w których prawo lub odpowiednie dokumenty centralne wyraźnie wyłączają taką możliwość.

Po skutecznej naprawie odpowiednia informacja przestaje być publikowana, a krajowe platformy informacji o wiarygodności przestają ją dalej udostępniać i wykorzystywać w zakresie określonym przepisami. Związane z nią środki powinny zostać odpowiednio uchylone. Procedura obejmuje również możliwość zgłaszania zastrzeżeń do błędnych informacji i jest dla wnioskodawcy bezpłatna.

Skąd wzięło się przekonanie o jednej narodowej punktacji?

Pomieszanie lokalnych eksperymentów, prywatnych systemów scoringowych i sądowych rejestrów tłumaczy dużą część historii. Znaczenie miała jednak również sama złożoność chińskiego systemu administracyjnego. Polityka tworzona na szczeblu centralnym jest następnie realizowana i rozwijana przez ministerstwa, prowincje, miasta i inne szczeble administracji, a lokalne władze od dawna testują rozwiązania, które mogą później zostać zmodyfikowane, rozszerzone lub zastąpione innymi.

Dla zagranicznego odbiorcy prostsza była opowieść o jednym systemie niż wyjaśnienie różnicy między rejestrem sądowym, systemem informacji finansowej, eksperymentem miejskim, regulacją konkretnej branży i produktem prywatnej firmy. Jeżeli kilka takich elementów zestawi się obok siebie – aplikację z punktami, kamerę monitoringu, pociąg dużych prędkości i sądową listę dłużników – można stworzyć bardzo sugestywny obraz. Nie oznacza to jednak, że elementy te są częściami jednego algorytmu przyznającego ocenę każdemu mieszkańcowi kraju.

Drugim czynnikiem był niezwykle szybki rozwój cyfryzacji Chin. Płatności mobilne, handel elektroniczny, aplikacje usług publicznych, elektroniczne bilety, rozpoznawanie twarzy i cyfrowe systemy administracji rozwijały się w czasie, gdy na Zachodzie rosło zainteresowanie konsekwencjami Big Data i sztucznej inteligencji. Sprzyjało to przekonaniu, że wszystkie te technologie muszą łączyć się w jeden centralny system oceny społecznej.

W kolejnych latach medialny obraz zaczął wzmacniać sam siebie. Lokalne rozwiązania takie jak program z Rongcheng oraz komercyjny Sesame Credit pojawiały się w kolejnych materiałach jako przykłady „chińskiego social credit”, a późniejsze publikacje korzystały z wcześniejszych reportaży. W efekcie opowieść o narodowej punktacji zaczęła funkcjonować niezależnie od dokumentów, na których miała się opierać.

Tymczasem kierunek zmian widoczny w chińskich dokumentach z ostatnich lat jest inny: coraz dokładniej określane są rodzaje informacji, które mogą trafiać do systemu, podstawy stosowania poszczególnych środków, obowiązki instytucji oraz procedury pozwalające na naprawę statusu po wykonaniu zobowiązań. Krajowy katalog na 2026 rok określa zarówno zakres publicznych informacji dotyczących wiarygodności, jak i podstawowe środki wobec poważnych naruszeń wraz z ich podstawami prawnymi i organami odpowiedzialnymi za stosowanie.

Co naprawdę oznacza chiński Social Credit System?

Najbardziej rozpowszechniony poza Chinami obraz Social Credit System powstał z połączenia kilku odrębnych zjawisk. Państwowe rejestry informacji o wiarygodności, sądowe mechanizmy egzekucji, lokalne programy pilotażowe, finansowe bazy danych oraz prywatne produkty takie jak Sesame Credit zostały w debacie publicznej złożone w jedną historię o ogólnokrajowej punktacji każdego obywatela.

Kiedy rozdzieli się te elementy, obraz staje się znacznie bardziej konkretny. Chiński Social Credit System jest rozbudowanym systemem zarządzania informacją o wiarygodności, wykonywaniu zobowiązań i przestrzeganiu określonych przepisów. Istotne miejsce zajmują w nim funkcjonowanie rynku, przedsiębiorstwa, wymiana informacji między właściwymi instytucjami oraz wykonywanie prawomocnych rozstrzygnięć. Osoby fizyczne również mogą pojawiać się w odpowiednich rejestrach i mechanizmach, ale nie istnieje jeden narodowy wynik punktowy przyznawany każdemu obywatelowi.

Obecny etap rozwoju systemu pokazuje jednocześnie rosnące znaczenie jednolitych reguł. Wytyczne z 2025 roku wymagają, aby informacje i środki stosowane w ramach systemu miały odpowiednią podstawę prawną, a zasady dotyczące poważnych naruszeń były zarządzane poprzez krajowe katalogi. Osobno rozwijane są rozwiązania chroniące prawa podmiotów, umożliwiające korygowanie błędnych informacji oraz przywrócenie właściwego statusu po usunięciu naruszenia.

Właśnie na tych dokumentach, procedurach i konkretnych podstawach prawnych warto opierać rozmowę o chińskim Social Credit System. Pozwala to oddzielić rzeczywiste mechanizmy stosowane w Chinach od obrazu stworzonego przez połączenie lokalnych eksperymentów, prywatnych aplikacji i sądowych ograniczeń w jedną rzekomą punktację społeczną. Od 2026 roku funkcjonowanie systemu jest dodatkowo porządkowane przez nowy krajowy katalog informacji i środków oraz jednolite przepisy dotyczące naprawy wiarygodności.

Źródła

Rada Państwa ChRL – Zarys planu budowy systemu kredytu społecznego na lata 2014–2020 – dokument określający cele, zasady i główne obszary budowy systemu.
Komitet Centralny KPCh i Rada Państwa – wytyczne dotyczące doskonalenia systemu wiarygodności społecznej z 2025 roku – aktualne zasady dotyczące administracji, przedsiębiorstw, organizacji społecznych, osób fizycznych oraz wymiaru sprawiedliwości.
Narodowa Komisja Rozwoju i Reform oraz Ludowy Bank Chin – krajowy katalog publicznych informacji i podstawowa lista środków wobec poważnych naruszeń na 2026 rok.
Narodowa Komisja Rozwoju i Reform – zasady naprawy wiarygodności – przepisy obowiązujące od 1 kwietnia 2026 roku, określające zasady naprawy statusu po spełnieniu wymaganych warunków.
Najwyższy Sąd Ludowy ChRL – przepisy dotyczące ograniczania wysokiej konsumpcji osób niewykonujących zobowiązań wynikających z prawomocnych orzeczeń.
Najwyższy Sąd Ludowy ChRL – materiały dotyczące egzekucji – informacje o zasadach stosowania środków egzekucyjnych i ochronie praw osób objętych postępowaniem.
Ludowy Bank Chin – informacje dotyczące rozwoju rynku informacji kredytowej oraz utworzenia Baihang Credit.